Kırık Cümleler Bahçesi

  Seni Beklemenin Adı Her akşam aynı saatte Kapının önünde duruyorum Gelmeyeceğini bile bile Önce ayak seslerin doluyor koridora Sonra rüzgâr vuruyor kapıya Sen değilsin diyorum kendime Rüzgâr susuyor Ben susmuyorum Sen yine gelmiyorsun Çay demliyorum iki kişilik Biri benim Diğeri senin olmayan ellerinin İkincisi soğudukça Bardağın dibinde biriken tortuya bakıyorum Tıpkı içimde biriken bekleyiş gibi Ne içilebiliyor ne dökülebiliyor Öylece duruyor masada Saatlerce Sen gel diye Telefonun sesini kıstım Çalarsa duymam diye değil Çalmadığını duymamak için Yine de her gece açıp bakıyorum Boş ekranına yüzün düşer belki diye Düşmüyor Sadece sessizlik doluyor avuçlarıma Ve ben o sessizliği Bir tesbih gibi çekiyorum parmaklarıma Her tanesinde adın geçiyor Kapının önünde biriken yapraklar Hepsi sonbahardan kalma Hepsi sarı Hepsi ölü Ben o yaprakları süpürmüyorum Üstlerine basmaya kıyamıyorum Çünkü her biri Senin hiç basmadığın şu eşiğe Düşmüş birer um...