Papatya Gülüşlü Kadın

Derler ki,
en çok papatyaları severmiş,
gülüşüyle kalplere dokunan kadınlar.
Seninle anladım nedenini;
çünkü papatyalar da senin gibi
göğün en saf halini taşır içinde.

Ben de sana papatyaları getirdim
belki bir tanesi,
gülüşünün ışığında biraz daha yaşar diye.
Biraz daha sen olur,
biraz daha bahar taşır üzerimde.

Sen güldüğünde,
zaman sanki durur,
gökyüzü yerini değiştirir içimde.
Rüzgâr yumuşar tenimde,
güneş daha ince vurur yüzüme.
Ve o an,
mevsim bir daha hiç gitmemek üzere
bahara döner içimde.

Senin gülüşünle uyanır
sessizliğe gömülmüş tüm kelimeler.
Bir tebessümünle
şiire döner suskunluklarım.
Bir tek bakışınla
binlerce satır yanar içimde
ve ben, sadece sana dair olanlarda yanmak isterim.

Ben o baharda kaybolmak değil artık,
seninle bir ömür boyu
aynı gülüşte çoğalmak isterim.
Ve bil ki,
her papatya açtığında
senin adını fısıldar içimde rüzgâr.