Sessizliğin Kıyısında

Bir zamanlar sesinle uyanan sabahlar vardı,

Şimdi sessizliğin içinde yankılanıyor adın.

Bir gölge gibi dolaşıyor hatıran odamda,

Ne dokunabiliyorum, ne silebiliyorum seni.

 

Her şey yerli yerinde aslında,

Ama hiçbir şey aynı değil.

Kahvemin kokusu, rüzgârın yönü,

Hatta aynadaki ben bile yabancı.

 

Bazen sanki hâlâ buradasın,

Omzuma düşen bir saç telinde,

Veya gece, uykuyla uyanıklık arasında

Fısıldadığın bir “gitme” sesinde.

 

İçimde bir düğüm,

Ne çözülüyor ne de kopuyor.

Sana dair her şey,

Biraz canımı acıtıyor ama tamamen yok da olmuyor.

 

Belki bir gün,

Bu acının da rengi solar.

Ama şunu bil sevgilim,

Ben seni hiç unutmayacağım

Sadece, seni hatırlamanın yollarını öğreniyorum artık.