Küllerinden Doğan Sessizlik


Bir sabah uyandım,
Ve anladım
Acı, artık içimde kök salmış bir sessizlikti.
Sana dair her şey,
Bir zamandı;
Ve ben o zamanı, ağır ağır geride bırakıyordum.

Artık ne sesin yankılanıyor duvarlarda,
Ne de gülüşün düşüyor bardaktaki suya.
Sadece bir huzur kalmış,
Yarım kalmış cümlelerin arkasında.

Eskiden adını anmak yangın gibiydi,
Şimdi bir rüzgâr gibi geçiyor içimden,
Yakarak değil, hatırlatarak.

Biliyorum, bazı sevgiler
Bitmez, sadece yön değiştirir.
Artık seni özlemiyorum demek kolay değil,
Ama özlem, kalbimin daha sessiz bir köşesine çekildi artık.

Bir fotoğrafın var,
Tozlu bir sayfanın arasında değil
Kalbimin bir yerinde, hâlâ sıcak.
Ama o sıcaklık yakmıyor artık,
Sadece varlığını hatırlatıyor, usulca.

Ve ben, nihayet anlıyorum:
Bazı insanlar unutulmaz,
Sadece içimizde sessiz bir yere taşınır.
Sen de oradasın şimdi
Acıtmadan, ama hep var olarak.