Geceye Bıraktım Adını

Gece uzun artık,

Sana susarak anlatıyorum kendimi.

Kelime kalmadı, umut kalmadı,

Sadece senden kalan bir yankı var içimde.

 

Bir zamanlar ellerinle ısınan kalbim,

Şimdi kendi sessizliğinde üşüyor.

Gözlerimi kapatınca, hâlâ oradasın;

Ama elimi uzatınca yok oluyorsun,

Tıpkı düşlerin sabaha yenilmesi gibi.

 

Sokağın lambası sönüyor,

Camda yansıyan yüzüm tanıdık değil artık.

Sensizlik, insanın kendi gölgesine bile güvenememesi gibi;

Bir yanım hâlâ seni bekliyor,

Bir yanım çoktan gittiğini biliyor.

 

Zaman geçiyor,

Ama bazı ayrılıklar zamana direniyor.

Senin adın bile ağzımda kesik bir dua şimdi,

Söyleyemediğim, ama hep içimden geçen.

 

Bir gülüşün kalmış aklımda,

Belki bin yıl yaşasam,

Yine de o anı unutamam.

Çünkü sen, sevilmekten çok,

İnsanın içine işleyen bir hatırasın.

 

Ve ben, her gece,

Yeniden doğan bir acının içinde,

Yine de seni sevmenin sessizliğine sığınıyorum.